Amsterdam is van Pinanti!

Als seizoensafsluiter besloten we dit jaar niet meer sportief te gaan doen in de Kempen of een drink te houden in de Cozy, maar een weekendje Amsterdam te koppelen aan een internationaal tornooi dat daar door Euro Sportring georganiseerd werd. En het moet gezegd worden: beste beslissing van het seizoen! Vrijdag verkenden we alle culturele hoogstandjes in het uitgaansleven van Amsterdam: de Waerd, Tante Roosje, de Wallen, de Bananenbar, Club Smokey,… Dat viel ons echter zo goed mee dat we zaterdagmorgen al heel vroeg het nodige karakter en de ons welbekende diskipline moesten tonen om op tijd op het tornooi te geraken. De ene al wat frisser als de andere geraakten we dan toch met een semi-volwaardige ploeg klaar voor onze eerste wedstrijd. De coach toverde een briljant tactisch plan uit zijn hoed zoals alleen Italianen dat kunnen. Jammer genoeg was zijn 3-4-3-opstelling net iets té geniaal voor ons, simpele zielen, en gingen we op het kunstgras met 3-2 ten onder. Het eeuwenoude excuus dat ‘de tegenstander frisser aan de aftrap kwam dan ons’ deed in dit geval de waarheid vrij weinig onrecht aan.

pin_adam_1.jpg

Ook de volgende match stond een serieus zwar(t)e tegenstander op ons te wachten, die de eerste match met 4-0 had gewonnen. Met een opwarming in twee gelijke rijen ten opzichte van wij die onze derde pint van de dag probeerden binnen te houden, hoorden we het alweer donderen in Keulen. Gelukkig had onze voorlinie Michael-Jorn net op dat moment hun roes uitgeslapen en liepen we met minstens 75% efficiëntie uit naar 3-0. Uiteindelijk werd het nog 3-2, maar we hadden onze eerste overwinning binnen. We dachten toen ongeveer 1,5u pauze te hebben tot de volgende wedstrijd. Toen we aankwamen bleek echter dat we maar een uur pauze hadden. Gelukkig had de Italiaanse tegenstander na 2 matchen al algemeen forfait gegeven, dus (net zoals de laatste 3 seizoenen in de competitie) werden we alweer gered door een AMC.

De vierde wedstrijd was nogal kleurloos. 1-0 voor, 1-2 achter, 2-2 in de laatste minuut door een schot van Tim. Aangezien enkel de drie winnaars van de poules en de beste tweede doorgingen naar de halve finale, waren we verplicht om in onze laatste wedstrijd zwaar uit te halen tegen het laatste geklasseerde Deense nationale schaakteam om mogelijk nog beste 2de te worden. Alweer net zoals in de competitie, lukte het ons toch om wel iets te bereiken als het écht moet. We wonnen met 8-1 en bereikten de halve finales waarin we uitkwamen tegen een zeer gemotiveerde Franse tegenstander.
Fiere Belgen als we zijn, haalden we de WK ’86-style typisch Belgische voetbaltactiek boven: achteruit leunen, ballen wegtrappen, goed verdedigen en hopen op toevalstreffer voor de goal. En het lukte ook nog wonderwel! Eén keer echt voor de goal, 1-0. De Fransen bleven drukken en met behulp van de fanatieke andere Franse ploegen en een niet vlaggende Franse lijnrechter, kwamen ze in de laatste minuut toch nog op gelijke hoogte via een pinanti. Pinanti’s moesten beslissen wie de finalist zou worden. Daarin nam onze coach zijn verantwoordelijkheid en probeerde met 0 minuten matchritme in de benen er toch eentje binnen te trappen. Hij miste grandioos. Alles hing af van de laatste Franse pinanti. Onze held Dries Florczak duwde hem tegen de paal, de bal ging achter hem door, maar met een kattenreflex sloeg hij de bal nog net voor/op/achter de lijn weg. Ook de volgende Franse pinanti pakte hij en zo mochten wij nogal onverwacht de finale spelen.

Omdat de bonnetjes alweer op waren, hadden we zelfs geen tijd om wat te drinken voordat de finale begon. Hierin moesten we het opnemen tegen de Nederlanders van TOS Actief, de organiserende ploeg en ook de ploeg van wie we de eerste match verloren hadden. Om half 6 was het grootste deel van de alcohol ondertussen uitgezweet en begonnen we ongeveer even fris als de tegenstander aan de match. Het was een nogal saaie match, type Italië-Brazilië in 1994 of Frankrijk-Italië in 2000 (dat Italië beide finales verloor is geheel toeval, coach:)) maar dan beter. De wedstrijd eindigde op 0-0 en alweer moesten pinanti’s beslissen. Gelukkig deden we onze naam alle eer aan. Nadat Coolen een eerste kans op winst had gemist, trapte Jorn de laatste pinanti dan toch binnen. Hoppa! Of voor sommigen onder ons: hossa!

pin_adam_3.jpg

Bij de prijsuitreiking kwam er zelfs nog een tweede verrassing uit de bus rollen. Blijkbaar hielden de scheidsrechters bij hoe sportief een ploeg zich had gedragen tijdens de matchen en werd er daarvoor een Fairplay prijs uitgereikt. Dat deze prijs niet weggelegd was voor onze Franse tegenstander in de halve finale was wel duidelijk. Wie werd het dan wel? Pinanti! Hopsa! Al moeten we toegeven dat het ons sterk zou verbazen als onze sportieve drankconsumptie er voor niks tussen zat. Anyway, onze trofeeënkast werd zaterdag 28 mei zomaar eventjes verdrievoudigd! ’s Avonds werd in de mate van het mogelijke nog een laatste, culinair hoogstaande (you gotta love the pizza shoarma) tour d’Amsterdam ondernomen. Eén ding is zeker: afspraak volgend jaar!

pin_adam_2.jpg

3 Responses to “Amsterdam is van Pinanti!”

  1. 1
    Bicky Says:

    Sterren spelen alleen op kunstgras, Heracles is hiervan het mooiste bewijs.
    Stom dat ik er niet bij was, volgend jaar sowieso wel!

  2. 2
    Shmendrikx Says:

    Kippenvel bij het lezen… Wat een geweldige herinneringen!!

  3. 3
    Sifa Says:

    ik hep het boek en het is egt supper leuk ik vegart egt alles normaal lees ik een kwartier maar in dit boek 3 uur achter elkaar